• « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد.

    «ارتــای خوشه(سیمرغ)»

    گاه نوشتــار ِ
    « رضـا ایــــرانی »


    « آزادی هر ایرانی، زمانی میسر است که شــــریعت اسلام را با فرهــنگ مـردمی ایران مهار ساخته و دوام این آزادی را همــــواره با نگـــه‌داشتن شریعت اسلام با اندیشه‌های «قداست جان و زندگی و خرد مردمان»، و بدور از شمشیر اســلام، ضمانت نمــــاید.
    این تنها راه است، مابـقی، فـــریب و دروغ و ریــــا و ساده‌لوحی خطرناک و از سر، چیرگی شـریعت خونریز اسلام است. »

    بــرای انــــدیشه ایــــــرانی، انسان اندازه حکومت است.


    «« بزرگتـرین دشمن ملــت ایران، حکومت اسلامیست.
    حکومت اسلامی،دهه‌هاست که در همــــه جبهــــه‌های سیـــاسی و اقتـــصادی و فرهنگی و هنری و ملی، با نهایت درند‌‌گی و خشونت با ملت ایران می‌جـنگـد.
    اندیشیدن برای پیروز شدن ملــــــــــت ایــــــــران بـــــر حکــــــومت اسلامی
    در این جنگ وحشتناکست که انــــدیشیدن حقیــقی است.»»

  • « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد.

    « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد
  • بایگانی

چرا حکومت اسلامی، «جمهوری اسلامی» خوانده می‌شود؟

چرا حکومت اسلامی، «جمهوری اسلامی» خوانده می‌شود؟

پس از چهار دهه  از قدرت‌ورزی حکومت ددمنش اسلامی، تحصیل‌کرده‌گان ایرانی (بدون در نظر گرفتن گرایش و منش سیاسی‌شان) هنوز نمی‌دانند معنا و مفهوم « جمهوری» چیست ؟
اگر می‌دانستند، هرگز حکومتِ اسلامیِ ولی‌فقیه را، «جمهوری اسلامی» نمی‌خواندند!
مسئله ، در نفهمیدن واژه‌ها و بار سیاسی و اجتماعی و حقوقی آنهاست.
مسئله، در هوچی‌گری و کژفهمی بسیاری از همین «مخالفین» پر  سر و  صدا، در درک همین واژه‌ها هست.
وگرنه، جامعه مدنیت‌النبی، جامعه مدنی دانسته نمی‌شد.

انتصابات ولی فقیه، «انتخابات» دانسته نمی‌شد.
«آزادی»، در شکفتن گوهر هر انسانی، در درک امکانات و پدیدآوری امکان نو، در بنیان نهادن فکر و اندیشه نو، در این است که هر انسانی زان خود هست، باشد نه آنی که دیگری می‌خواهد به او شکل و صورت دهد و بر او قدرت‌ورزی نماید.
 دگر از این، فریب است.

درک جامعه‌ای که انسان را مدار و اندازه جامعه و حکومت می‌داند،
نیاز به درک بار سیاسی و اجتماعی و حقوقی و اقتصادی واژه‌هایی که بکار می‌بریم، دارد.
با سر دادن چند شعار تقلیدی از غرب، مانند «دمکراسی،  حقوق انسان و رنسانس و چه وچه … » و تبلیغ آن، هیچ «نوزایی و نوشدنی»  رُخ نخواهد داد.