• « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد.

    «ارتــای خوشه(سیمرغ)»

    گاه نوشتــار ِ
    « رضـا ایــــرانی »


    « آزادی هر ایرانی، زمانی میسر است که شــــریعت اسلام را با فرهــنگ مـردمی ایران مهار ساخته و دوام این آزادی را همــــواره با نگـــه‌داشتن شریعت اسلام با اندیشه‌های «قداست جان و زندگی و خرد مردمان»، و بدور از شمشیر اســلام، ضمانت نمــــاید.
    این تنها راه است، مابـقی، فـــریب و دروغ و ریــــا و ساده‌لوحی خطرناک و از سر، چیرگی شـریعت خونریز اسلام است. »

    بــرای انــــدیشه ایــــــرانی، انسان اندازه حکومت است.


    «« بزرگتـرین دشمن ملــت ایران، حکومت اسلامیست.
    حکومت اسلامی،دهه‌هاست که در همــــه جبهــــه‌های سیـــاسی و اقتـــصادی و فرهنگی و هنری و ملی، با نهایت درند‌‌گی و خشونت با ملت ایران می‌جـنگـد.
    اندیشیدن برای پیروز شدن ملــــــــــت ایــــــــران بـــــر حکــــــومت اسلامی
    در این جنگ وحشتناکست که انــــدیشیدن حقیــقی است.»»

  • « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد.

    « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد
  • بایگانی

برنامه ویژه « نوروز» در رادیو مانی

برنامه ویژه « نوروز»  در رادیو مانی

 

 

norooz-11برای شنیدن برنامه، بر روی آن کلیک نمائید.

«خرم نوروز جمشیدی، فرخنده باد! »

«خرم نوروز جمشیدی، فرخنده باد! »

ﺭﻭﺯخرم* ﻣﺎﻩ ﻓﺮﻭﺩﻳﻦ مادر خدا سیمرغ
ﻮﺭﻭﺯ، ﭘﻴﺮﻭﺯ،  ﺷﺎﺩی ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﺳﻴﻦ،  ﺳُﻔﺮﻩ‌ی ﻧﻌﻤﺖِ ﺯﻣﻴﻦ
ﺷﺎﺩﺑﺎﺵ ﺧﻨﺪﻩ ﻛﻦ، ﺑﺰﻡ این‌ چنین، ﺭﻭﺯ  این‌ چنین

نوروز
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁبی ﻭ ﺩﺷﺖ،  ﭘُﺮ ﺯ ﮔﻞ
ﻫﺮﻃﺮﻑ نغمه‌های ﺑﻠﺒﻞ
ﺭﻭﺯ ﻧﻮ، ﺟﺸﻦ ﻧﻮ، ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻣﺎﺳﺖ
ﺍی ﻭﻃﻦ، ﻣﻬﺮ ﺗﻮ، ﺑﺎ ﺟﺎﻥ ﻣﺎﺳﺖ

Picture10
ﺟﺎﻡ ﺟﻤﺸﻴﺪ، ﭘُﺮﺷﺪﻩ  ﺯ مِی
ﻧﻮﺵ ﻛﻦ، ﮔﻮﺍﺭﺍ  ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ کی
ﭼﻮﻥ ﻧﺸﺴﺖ  ﺭﻭی ﺗﺨﺖ، ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮔﺮﻓﺖ
ﻫﻤﭽﻮ ﺁﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﺍﻭجی ﮔﺮﻓﺖ

ﮔﻮﻫﺮ ﺍﻓﺸﺎﻥ و ﺑﺨﻮﺍﻥ،  ﺧﺴﺮﻭﺍنی  ﺳُﺮﻭﺩ
یک دل ﻭ یک زﺑﺎﻥ  ﺁﻭﺍﺯ ﺭُﻭﺩ, ﺁﻭﺍز ﺭُﻭﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ـ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯ


*  خرم( یکی از نام‌های مادر خدا سیمرغ)، روز نخست ماه فروردین بنابر ابوریحان بیرونی (آثار الباقیه) که موبدان زرتشتی، آنرا به روز اورمزد تحریف نمودند!

« از نوروز، نوروز سر‌دادن‌ها! »

« از نوروز، نوروز سر‌دادن‌ها! »

نوشتاری از شش سال پیش(2010):

 «می‌توان پوشید چشم، از هر چه می‌آید به چشم
آنچه نتوان چشم ازآن پوشید، بیداری بود»
«
صائب»

این روزها همه از نوروز و چهارشنبه‌سوری می‌نویسند و سخن می‌رانند. همه می‌گویند که «نوروز» برای همه است از‌هر‌ بینش و اعتقادی، از هر مرام‌ و دین‌ و مذهبی. «نوروز» جشنی‌است که کشور‌ و نژاد‌ و رنگ‌ و جنس و زبان نمی‌شناسد.  این سخنی است بسیار درست و بجا.
پرسش‌ من اینستکه بنابراین، آیا چنین فرهنگی که «نوروز» را به همه‌ی مردمان‌گیتی «ورای کُفر و دین» (=ورای عقاید ‌وایدئولوژی‌ها) هدیه نموده است،نمی‌بایست اکنون آرمان و ایده‌آل روشنفکران‌مان قرار گیرد و سراندیشه‌هایش بنیان فرهنگ‌سیاسی ایران و منش ِ‌ایرانی را معین سازد؟

براستی ما بدنبال چه هستیم و چه چیزی را جستجو می‌کنیم؟

انسان ایرانی از همان نخستین آذرخش‌ پیدایش فرهنگ‌اش و جوشش‌وتراوش اندیشه‌اش، همواره   «زندگی» را «مقدس» می‌دانست و نگاهبانی و رفع هرگونه گزند را از زندگی ِ مردمان، خویشکاری هر فردی در اجتماع می‌دانست. این بود که آغاز «زندگی» در گیتی، در زمان «زایش و پدیداری و شکُفتن» بود، و جشن و شادی و پای‌کوبی و دست‌افشانی، پیآیند آن.

«جهان ِپس از مرگ، و آخرت، بهشت و دوزخ»، پرداخته‌ی اندیشه‌های ِادیان نوری-ابراهیمی است که با وارونه‌سازی مفهوم «زمان»، سپس پدیدار گشته است و جلوتر معنا و مفهومی برای ایرانی نداشته است. آیا با زنده‌ و بسیج ساختن این فرهنگ اصیل‌ایرانی، ما باز نیازی به «سکولاریزم» غربی خواهیم داشت؟
چرا باید همیشه، در «شریعت اسلام» بدنبال راه حل برای مسائل و معضلات جامعه خود باشیم؟ و همه چیز را در آن جستجو نمائیم؟ آیا همه‌ی تباهی‌ها از همین شریعت و تیغ ِبرنده‌اش ناشی نگشته است؟

اگر با نگاهی ژرف بنگریم، خواهیم دید همه آنچه را روشنفکران ایرانی بنام سکولاریزم و حقوق‌بشر، فریاد می‌کنند، فرهنگ اصیل ایران در خود حمل می‌کند و دارد. آنهم نه نیمه کاره‌ و بریده ویا بطرز منفی همانند اروپا!

براستی « نوروزِ » فرهنگ ایرانی برای همه‌ی مردمان گیتی‌است. اما این تنها  جشن«نوروز» نیست که چنین نقشی را ایفا می‌کند، که همه‌ی فرهنگ اصیل ایرانی و اندیشه‌هایش برای شادی زندگی و هم‌زیستی همه مردمان گیتی‌ پدیدار و استوارگشته است. برترین ارزش ازنگاه فرهنگ ایرانی، زندگی درگیتی و زندگی ِ زمانی، ومهرورزی بدان بود. آرمان فرهنگ ایرانی، بر پایی جشن همگانی  در گیتی برای همه مردمان بوده و هست. زیستن درگیتی بدور از هرگونه آزار وگزندی، نیازمند جشن است. دراین جشن زندگی همگانی‌است که همه مردمان با هم، انباز‌وشریک و برابر می‌گردند. زیرا که «جان» همه «مقدس» است و این «جان»  پایه و اساس این برابریست. این بود که نام خدای ایران «جشن‌ساز» بود. در این فرهنگ، وابسته‌بودن و داشتن «ایمان» به دین و آموزه‌ای، حزب ودسته‌ای، قوم وزبانی‌و یا جنسی، حق ویژه‌ای برای کسی ایجاد نمی‌کندو اساسا نیازی به «ایمان»، به عهد‌ و میثاق‌بستن نیست!

 آیا زمان آن فرا نرسیده که فرهنگ اصیل ایران شالوده حکومت و جامعه ما گردد؟ آیا این تنها پیوند اجتماعی ما ایرانیان نیست که همانند چتری گسترده، ما را با هرنوع مرام و اندیشه‌ای دربرگرفته و بهم هم‌بسته می‌سازد؟ آیا بانگ «جمهوری ایرانی» که درایران نواخته گردیده، همین را به‌ما نمی‌گوید؟
آیا نمی‌بایست این سراندیشه‌ی ارزشمند، یعنی‌« زندگی، مـُقـدس است. خدا هم حق ندارد حکم قتل واعدام بدهد » بنیاد هم‌بستگی و اتحاد همه‌ی ایرانیان، با هرگونه اندیشه‌ و مرامی، عقیده‌ و مذهبی، هرگونه قوم و جنس و زبانی قرار گیرد و پایبندی و تعهد به‌آن میزان و سنجه شناخت، از همه احزاب و گروه‌ها و سازمان‌های سیاسی مدعی آزادی‌خواهی و حقوق بشر گردد؟

رضا ایرانی

هتک حرمت آخرین جم‌خانه اقلیت یارسان

هتک حرمت آخرین جم‌خانه اقلیت یارسان در استان کرمانشاه

خبرگزاری هرانا – آخرین جم‌خانه پیروان آیین یارسان (اهل حق) در شهرستان اسلام آباد غرب (شاه آباد) هدف حمله گروهی از افراد تندروی مذهبی قرار گرفت. جم‌خانه به محل نیایش پیروان این آیین گفته می‌شود.