• « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد.

    «ارتــای خوشه(سیمرغ)»

    گاه نوشتــار ِ
    « رضـا ایــــرانی »


    « آزادی هر ایرانی، زمانی میسر است که شــــریعت اسلام را با فرهــنگ مـردمی ایران مهار ساخته و دوام این آزادی را همــــواره با نگـــه‌داشتن شریعت اسلام با اندیشه‌های «قداست جان و زندگی و خرد مردمان»، و بدور از شمشیر اســلام، ضمانت نمــــاید.
    این تنها راه است، مابـقی، فـــریب و دروغ و ریــــا و ساده‌لوحی خطرناک و از سر، چیرگی شـریعت خونریز اسلام است. »

    بــرای انــــدیشه ایــــــرانی، انسان اندازه حکومت است.


    «« بزرگتـرین دشمن ملــت ایران، حکومت اسلامیست.
    حکومت اسلامی،دهه‌هاست که در همــــه جبهــــه‌های سیـــاسی و اقتـــصادی و فرهنگی و هنری و ملی، با نهایت درند‌‌گی و خشونت با ملت ایران می‌جـنگـد.
    اندیشیدن برای پیروز شدن ملــــــــــت ایــــــــران بـــــر حکــــــومت اسلامی
    در این جنگ وحشتناکست که انــــدیشیدن حقیــقی است.»»

  • « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد.

    « زندگی » مـُقـدس است، خدا هم حق ندارد حکم قتل و اعدام بدهد
  • بایگانی

اندیشیدن برپایه تجربیات حواس خود

از « استاد منوچهر‌جمالی »

برای پیدایش تفکر «نو‌آور» در ایران و سایرکشورهای اسلامی، نخست باید، «حافظه را از اولویت انداخت». الاهان نوری، همه مخزن معلوماتند، و این «حافظه یا انبار معلومات» را «علم» می‌نامند. آنها نیاز به اندیشیدن ندارند. از این رو محور آموزش و پروش دراین کشورها، «حفظ کردن کتاب مقدس‌شان» هست، تا هر چیز را با آن معیار بسنجند و بپذیرند. ازاین رو تفکر، تابع حافظه می‌ماند.

از جمله محتویات این عبارت دکارت، که من می‌اندیشم پس من هستم، همین از اولویت انداختن حافظه، و اولویت دادن به اندیشیدن است.

انسان، آنچه را یاد می‌گیرد، باید با اندیشیدن برپایه تجربیات حواس خود، باشد. چیزی را که نیندیشیده آموخته، برضدِ اصالت تفکر مستقل و آزاد اوست.

فکر زنده، زائیدنی‌ است


« فکر زنده، زائیدنی‌ است»

از کتاب «گُستاخی در گُسستن» نوشته منوچهر جمالی

هیچ فکری را با یاد‌گرفتن، نمی‌توان از آن خود کرد. « فکر»، هنگامی ازآن ماست که از ما بزاید.
هر فکر بیگانه موقعی ارزش دارد که من را بیانگیزاند و آبستن کند، تا فکر خود را بزایم.
یاد گرفتن افکار بیگانه، انسان را تباه و بیمار می‌کند. حافظه و فهم ما، زهدان ما نیستند.
 فکر، با سراسر وجود انسان کار دارد. حتی واژه ِ «یاد» در فارسی نیز، با روند زائیدن کار داشته است.

 

 

«گُستاخی در گُسستن»

تحصیلکردگان ایرانی (و نه روشنفکر بمفهوم غربی) همه بدون استثناء با همکاری با آخوند در چیره‌گی قادسیه‌ی دوم، نمونه وگواه روشن این مطلب هستند. بخشی هنوز در همان جاده راه می‌روند.

««««««««««»»»»»»»»»»»»

از کتاب «گُستاخی در گُسستن» نوشته منوچهر جمالی